Monoloog Combinatie arbeid en privé

De combinatie arbeid en privé – Chris Dusauchoit

We moeten het zeggen zoals het is: we gaan in onze samenleving nog te vaak uit van traditionele rollenpatronen. En ja, de nieuwe man bestaat, en hij is betrokken bij het huishouden, en hij maakt tijd voor de kinderen, maar hij is niet overal. Want nog te vaak horen we dat werkende vrouwen het heel moeilijk hebben om hun privé-leven te combineren met een job. En dan hebben we het nog niet eens over alleenstaande vrouwen. Die staan er alleen voor ...

Hoe komt dat, dat het de meeste gezinnen moeilijk valt om een balans te zoeken tussen hun job en het leven thuis? Willen ze te veel? Willen we allemaal niet te veel?  Of zijn het vastgeroeste ideeën die vrouwen belemmeren om op een flexibele manier tussen thuis en werk te manoeuvreren?

Kijk, onderzoek wijst uit dat in de meeste gezinnen de vrouw nog instaat voor 70% van het huishouden. Het is bijna altijd de mama die geconfronteerd wordt met de problematiek van de kinderopvang. En dat is niet alles. Steeds vaker staan gezinnen ook in voor de zorg van ouders of schoonouders. Mensen die én moeten zorgen voor hun kinderen, én hun ouders of schoonouders, noemen we de sandwichgeneratie.
Een generatie die zich ingesloten voelt, als een hotdog tussen twee kleffe sneetjes brood ... Dat kan heel benauwend zijn. We moeten ons ook niet schamen om dat toe te geven.  

Dat is een realiteit. Onvoorziene omstandigheden zijn er altijd. En afkomen met “goede” tips is natuurlijk gemakkelijk, zoals: “waarom ga je niet wat minder werken?” Je verdient dan minder, maar ‘we kunnen ons rijker te voelen, door minder te willen’, zei iemand ooit.

Maar de kans bestaat dat een heel traditionele bedrijfsmentaliteit je daarin belemmert. Als we eerlijk willen zijn: heel wat bedrijven verwachten flexibiliteit van hun werknemers, maar zijn zelf wel eens stroef ... Je moet dan al vragen of het o.k. is dat je minder werkt. Of dat je af en toe thuis mag werken ... (als die optie al bestaat!)  Maar als je dan eens een extra dag nodig hebt om er te zijn voor een ziek kind, wordt al eens gezucht ... Daar heeft niemand wat aan. Een flexibeler personeelsbeleid is aangewezen. Welk nut heeft het een werknemer op te zadelen met schuldgevoel, gewoon omdat die werknemer haar plicht wil vervullen?

Soms moeten werknemers om die redenen zelfs ontslag nemen. Omdat de situatie onhoudbaar wordt. Wie keren ze dan de rug toe? Het bedrijf? Of een niet-flexibel personeelsmanagement? Want dat management zou ook moeten kunnen inschatten dat die “moeilijke situaties” niet “voor altijd” zijn. Het gezinsleven verloopt met ups en downs. Er zijn altijd drukkere periodes. Als de kinderen nog heel klein zijn, bijvoorbeeld. We kunnen moeilijk mensen gaan aanraden om geen kinderen te nemen, gewoon omdat dat een carrière in de weg zou staan ... Soms kiezen koppels daarvoor, natuurlijk. Maar het zou een KEUZE moeten blijven.

Onder dit hoofdstuk vind je allerlei projecten. Projecten die zich hebben gericht op het zoeken naar een balans tussen een baan en een privé-leven. Neem de projecten eens door. Je vindt vast wel een formule die bij je past ...