Monoloog drempels

DREMPELS OP DE ARBEIDSMARKT – Dahlia Pessemiers

It takes two to tango. Dit hoofdstuk gaat over drempels. Drempels voor werkende vrouwen. Die bestaan namelijk. En soms zijn ze niet makkelijk te overwinnen.

Maar ze kúnnen overwonnen worden. Alleen moeten oplossingen van twee kanten komen. Aan de ene kant moeten vrouwen werken aan hun zelfvertrouwen. Ze voelen zich te vaak schuldig. Tegenover hun baas, bijvoorbeeld. Want ze moeten op tijd vertrekken om de kinderen op te gaan halen. En tegenover die kinderen voelen ze zich ook al schuldig. Want ze zien ze te weinig.

Aan de andere kant moet de overheid gerichte actie ondernemen. Het is bijvoorbeeld bekend dat er te weinig kinderopvang is in Vlaanderen. De oplossing is NIET: vrouwen leren jongleren met uren en taken. De oplossing is: voor meer kinderopvang zorgen.

Hoe doen we dat? En hoe kunnen we mensen die kinderen opvangen zo goed mogelijk stimuleren en steunen?

Nog een drempel: anderstaligheid. Helpt niet, als je werk zoekt.  De oplossing? Nederlands leren. Dat verwachten we ook van nieuwkomers, dat ze zo snel mogelijk goed Nederlands leren. Maar de wachtlijsten voor cursussen Nederlands zijn erg lang. Zou het niet handig zijn als de overheid voor meer cursussen zorgde?

Drempels hebben te maken met je doelen. Wil je nooit met een auto rijden? Dan is geen rijbewijs hebben geen  drempel. Logisch. Maar als je buschauffeur wil worden, dan heb je natuurlijk wél een rijbewijs nodig. Ook logisch.

Maar wat als je –om bij het voorbeeld te blijven- een jaar zou moeten  wachten voor je rijles kan gaan volgen, simpelweg omdat er geen plaats voor je is?

En wat als je al aan het werk bent en niemand rekening houdt met je privéleven? Met je dagelijkse plichten? Je moet ze wél vervullen, niet? Ik heb het niet alleen over voor de kinderen zorgen. Jonge gezinnen staan steeds vaker in voor de zorg voor ouders en schoonouders. Hun leven is een evenwichtsoefening. Voluit voor een carrière kiezen, is moeilijk voor ze.

De projecten die in dit hoofdstuk genoemd worden, leverden al goed werk rond de  drempelproblematiek. Eén van de dingen die ze onder de aandacht brachten, is dat traditionele opvattingen over hoe vrouwen én echtgenote én moeder moeten kunnen zijn, hun mogelijkheden flink beperken.

Daarnaast is natuurlijk het gebrek aan kinderopvang een groot probleem.
En laaggeschoolde vrouwen krijgen al bijna helemaal geen kansen op de arbeidsmarkt. Allochtone vrouwen hebben het helemaal moeilijk; die hebben een dubbele achterstand.

Dat is niet alles. Want zelfs als meisjes en jongens tijdens hun opleiding dezelfde kansen krijgen, is het bijlange na niet vanzelfsprekend dat ze nà hun opleiding kunnen doorstromen naar de arbeidsmarkt. En een baan te pakken krijgen die niet bij hun ‘traditionele rol’ past, is al helemaal moeilijk.

Dit zijn geen eenvoudige kwesties. Hoe zorgen we voor oplossingen? Wel, ten eerste moeten al die traditionele opvattingen en rollenpatronen doorbroken worden. Vrouwen moeten zich bewust worden van kracht en capaciteiten. Dat is heel belangrijk. De onderzoekers zijn verder van mening dat zowel de overheid als de grote bedrijven in kinderopvang moeten voorzien. Én dat ze ook voor vlotter vervoer kunnen zorgen. Want gebrek aan mobiliteit is ook een drempel.
Wat we daarbij niet mogen vergeten, is dat werknemers ook op de HOOGTE moeten zijn van die mogelijkheden. Want een instantie zoals bijvoorbeeld de VDAB voorziet in sommige gevallen in  kinderopvangcheques. Maar niet iedereen die zich inschrijft voor een cursus bij de VDAB wéét dat ook.

We moeten elkaar beter informeren.

Dat is misschien nog het belangrijkste. Genoeg informatie hebben.
Pas als je weet waarmee je bezig bent, kan je vlot naar oplossingen zoeken.